صبح نامه

 

کمتر کسی او را دوست ندارد. از آن چهره هایی است که با بینش سیاسی قابل دفاع اش در مسیری قدم می زند که می توانی روح اعتدال را در آن ببینی . به گواه دوستانش عصبانیتش ظاهرت را اخم آلود نمی کند ، وجدانت را آتش می زند. چهره مادرانه اش آنجا صدف وجودش را گشود و مروارید عاطفه اش درخشید که وقتی روی سن در کنار مسئولان کشوری و استانی و در همهه حضور خبرنگاران و چهره های جورواجور استان ایستاد در منتهی علیه سالن اسمی را صدا کرد تا حکم مدیرکلی اش را از دستان زنی بگیرد که روزی لقمه بر دهانش گذاشته بود.
آنقدر سنگین و نجیب قدم بر میدارد که دلت می خواهد کنار ایوان خانه اش برایت گل گاوزبان دم کند و یک چای نبات با صدای تار مهمانش باشی . طوفانی در وجودش است که حس غرورهای کاذب را سرکوب می کند وجایش عاطفه ای به نام مادر می رویاند و چنان روحش را شخم می زند که می تواند بذر آرزوهای دور را در زمین زندگی کودکان کار بکارد تا شاید سالها بعد در پاییزی دل انگیز شکوفه دهد.
کودکان کار برای او نه جذامیان خیابانهای شلوغ شهر بودند نه بینوایان داستانهای ویکتورهوگو ... آنها انسانهای واقعی بودند که باید از لابلای شعارهای انساندوستانه و قفسه های کتابخانه ها بیرون می امدند و درست زمانی که آخرین لبخندهای کودکانه شان در حال محو شدن بود دوباره متولد می شدند. کودکان کار زاییده جوانه های اندیشه ای بودند که زنی با معجزه مادر بودنش به هنگام، با یاری مهربان ، آنها را در زمستانی سرد زیر کرسی زندگی ، عزت بخشید.
هنوز هم می توانی به رسم سالهای دور به نام صدایش کنی و قطعا تو را به رسم همان سالها دوست می خواند...
آرزو ولیپور معجزه زن بودن است که در سمت مدیرکل کتابخانه های عمومی استان هم بوی مادر می دهد هم بانوی ادب و هنر کشور. گفتگوی نوروزی ما با او را با همان زنگ سین صدایش بخوانید قطعا تو را به سالهای کودکی ات می برد همان جایی که مادر لبخندهایت را کنار نعنا و پونه برای روزهای جوانی ات خشک کرده است....
- حال و هوای روزهای پایانی سال ؟
آب زنید راه را بوی بهار میرسد...
حس خوبی ست وقتی که در میگشایی و طنازی بنفشه ها را میبینی که سر از خاک بیرون زده اند و با پروانه ها عشق بازی میکنند.
حس خوبی ست وقتی میبینی در حیاط خانه تمامی درختان تور سفید شکوفه بر سر کرده اند و عروس بهار شده اند
عطر نرگس ها و رقص ژرویراها در باد و متانت شمشادها که در برابر لاله ها و سنبل ها قیام کرده اند دیدنی ست.
با خودم میگویم چگونه باید خدا را شاکر باشم که چشمانم را بروی اینهمه زیبایی گشوده است.

- خانواده ؟
میدانی؟ خانه ی زیبایم را چون بهشت میدانم.بهشتی کوچک با فرزندانی سالم و زیبا و دوست با خدا.
پسرم طاها خیلی باخدا رفیق است.نماز خواندنش مرا به وجد می آورد.
اهل ورزش و موسیقی ست.
پسرکوچکم پارسا فوتبالیست حرفه ای و شطرنج باز ماهریست.
این دو هدیه ی فوق العاده ای هستند که خداوند به من و همسرم داده.
همسرم شاهکار خداست در خلق یک زندگی زیبای عاشقانه برای خانواده.
کوهیست برایم که هیچگاه فرو نمیریزد.
اقتدار مردانه اش را میستایم. میخواهم اول مادر و همسری مهربان و عاشق و دوست داشتنی باشم و بعد مدیرکلی نمونه.
اولویت اولم خانواده است.

- حال و هوای خانه و گردگیری های اسفند ماه ؟
واقعیتش این است که من عاشق گل و گیاهم .باغچه خانه به من آرامش میدهد.
بهتر بگویم با گلها نفس میکشم.
خانه ی ما در تمام فصول درخت میوه و گلهای معطر دارد.معتقدم باید در خانه احساس آرامش کنی و باید آرامش را برای خودت به گونه ای که دوست داری تعریف کنی.
برای کارهای داخل خانه در مدت مشخص هفته تمیزکار و کارگر دارم.
به نظم در خانه خیلی پایبندم.اجازه نمیدهم فضای شغلی ام مدیریت داخل خانه را از من بگیرد.
- اهل عیدی دادن هستید؟
عاشق عیدی دادن و عیدی گرفتنم.
البته نه فقط عیدی، کلا زیاد هدیه میدهم و خیلی دوست دارم هدیه بگیرم.
معمولا بهانه های مختلفی برای اینکار میسازم.
هدیه ای در خانه ی ما مرسوم است به نام: هدیه ی دوستی .
یعنی دنبال مناسبت نیستم .هرزمان حس کنم نیاز به یک تغییر فضاست یک جشن کوچک خانوادگی و ...
قایل به تشریفات انچنانی نیستم.در اتاقم همیشه گل مریم هست.چه خانه چه محل کار.

- عیدی شما به کودکان کار ؟؟
عیدی من به کودکان کتاب شاید قابل بیان کردن نباشد.سعی کردم حال اولین نوروز کتابخوانی شان خوش باشد.که از خیرین محترم نیز در این همراهی باارزش سپاسگزارم.
- سال رو کجا و کنار چه کسانی دوست دارید تحویل کنید؟
از زمان کودکی ام تا قبل ازدواج همیشهه در زمان تحویل سال به اتفاق خانواده در کنار مزار پدرم جمع میشدیم و تقدیر سالمان را باهم و برای هم رقم میزدیم.
بعد ازدواج معمولا سال را در حرم امام رضا تحویل میکردیم.اما در آن مضجع شریف هم دلم در اشتیاق مزار پدرم میطپد.اما میدانم که شهید شاهد همه جا هست و قطعا در کنارم و با من زیارتنامه میخواند.