صبح نامه

- مادر : موجودی چند وجهی که تمام وجوه آن به مهر اندود شده است.
همسر: باغبانی که با عشق و وظیفه شناسی نهال خانواده را ستبر و سربرکشیده و سایه سار می سازد.
فرزند:تیری است از چله بیرون جهیده که نقطه فرودش بر کسی معلوم نیست حتا پدر و مادر. تنها سلامتی و سربلندی او آرزوی کسی است که او را در کمان گذاشته و رهایش کرده است.
سینما: هنری که چون زندگی همواره در حال نو شدن است. اما دلم برای سینمای رویاپرداز گذشته تنگ شده. برای روزهایی برای دیدن فیلم در سالن تاریک سینما لحظه شماری میکردم با یک فیلم ماه ها زندگی....سینمایی که این روزها کمتر نشانی از آن می یابم.
اسکار: یک جایزه و دیگر هیچ.
خوشحالم که دو تای آن به نام سینمای ایران خورده است و به اصغر فرهادی که نام سینمای ما را درفهرست برندگان آن قرار داد، افتخار می کنم.
راه بی پایان: هنر راهی است بی پایان. دریایی است که هیچش کرانه نیست.
- حال و هوای خانه و گردگیری های اسفند ماه ؟
چشم انتظاری برای لحظه ای که تمام میشود و با خشنودی و رضایت قلبی به محصول تلاش ات می نگری.
- بهترین عیدیتان به چه کسی تعلق دارد؟
بهترین عیدی من به همه آنهایی تعلق دارد که بدون آنها زندگی به من سخت خواهد گذشت. همسر، فرزندان و خانواده ام
- سال رو کجا و کنار چه کسانی دوست دارید تحویل کنید؟
همیشه سال را با خانواده ام تحویل کرده ام.اولین ناهار سال نو را یک در میان با مادر و مادر همسرم تقسیم کرده ام.
- لحظه تحویل سال به چه کسی نگاه می کنید؟
لحظه تحویل سال چشمم را از بیرون به درون خودم میبرم.این لحظه باشکوه را با هیچ کس تقسیم نمی کنم. سفری کوتاه است در حد چند دقیقه یا چند ثانیه اما آنقدر عظیم و باشکوه است و مرا چنان در خود غرق میکند که همه را فراموش می کنم.
شما در کمتر از چند لحظه، کهنه و نو را تجربه میکنید. زمین در آخرین ثانیه های سفر یکساله اش است به دور خورشید. همان دونده پیروزبختی است که نوار قهرمانی اش را پاره می کند و بی هیچ شکوه و شکایتی برای دور بعدی آماده میشود.او کارش را ادامه میدهد و ما پای کوبان و شاد ادای احترام می کنیم به این پیروزی. یکسال به عمر جهان و ما اضافه میشود پیر می شویم اما شادیم از این گذر کهنه به نو....
درک این لحظات را فقط در درونم تجربه می کنم و حاضر نیستم با کسی شریک باشم. پس به خودم نگاه میکنم و غوغایی که در درونم هست،
- منتظر چه خبر خوبی در سال بعد هستید؟
خبر خوب ، بهتر است غافلگیر کننده باشد.برایم غافلگیری جذاب تر از چشم انتظاری است. چون این غافلگیر شدن به خاطره ای شیرین تبدیل می شود که همواره آن را مزمزه و مرور خواهی کرد
- چه عیدی را دوست داشتید بگیرید اما هرگز نگرفتید؟
عیدی های کودکی و رنگ و بوی آن روزهای تکرار نشدنی ، آرزوی این سالهای من است .
بوی اسکناس تا نخورده لای کتاب، ....وحشت کم شدن عیدی از شمردن زیاد....
دلم میخواست آن شورها را یک بار دیگر تجربه کنم.
- برای سال جدید چه قراری با خودتان گذاشته اید؟
دورانی از زندگی را سپری می کنم که بیشتر نگران کارهای مانده روی زمین هستم اعم از کارهای شخصی خودم مثل برنامه های فیلمسازی و فیلمنامه هایی که در سرم دارم و ایده هایی نوشته ام و در انتظارند تا از تنور ذهن من بیرون بیایند . بخش دیگر به عنوان مادر و همسر وظایفی را باید به بهترین شکل سر و سامان بدهم و ...
قراری ندارم با خودم فقط تلاش می کنم که هر کدام از آنها در جای خود صورت واقعی بگیرند.
- سال 95 را با کدام مداد رنگی رنگ می کنی؟
همه رنگها را دوست دارم. به نظرم رنگها روح زنانه زندگی هستند. دوست دارم زندگی من سرشار از رنگ باشد.
- برای کدام فصل سال دلت تنگ می شود؟
آدم دلبسته ای هستم به هر چیز و هرکس که به من و زندگی من روح و نشاط و آرامش می بخشد. اگر در زندگی ام نبینمشان دلتنگ خواهم شد . اعم از یک گل یا درخت یا دریا و انسان. الان دلتنگ بهارم و برای دیدن تابستان روزشماری می کنم.مطمئن هستم در تابستان دلتنگ زمستان نجیب خواهم شد چون فصلها به من حس زندگی و آرامش اعطا کرده اند.
- بزرگترین ترس؟
بزرگترین ترس من تنهایی است.
- یک هفت سین سینمایی برایمان بچینید...
هفت سین سینمایی من می تواند شامل فیلمهایی باشد که با "سین" شروع میشود یا فیلمسازانی که نامشان با "سین" شروع شود. اما از ترس اینکه نامهای بزرگان و اساتیدی که به گردن من حق دارند جا بمانند ترجیح میدهم هفت سین سینمایی خودم را اینگونه بچینم:
"سینما، سالن نمایش، سانس، سینمای اجتماعی. سینمای نوار، سینمای عاشقانه، سینمای کودک ،و...."
و صد البته سینما هنرتجربه بابل
- حرف آخر...
حرف آخر من چیزی نیست جز مهر ورزیدن به طبیعت و همه آنچه در آن هست . جنگل، دریا ، رودخانه، کوه، سنگ، خاک، حیوانات ، آسمان، هوا ،و...